Jij die mij tijd geeft
jij die tijd voor mij neemt
jij die oprecht bent
jij die niet oordeelt
jij die rust uitstraalt
jij die mij mijn tijd gunt
jij die mij laat zoeken
jij die mij niet laat vallen
jij die mij aankijkt
jij die stil kunt luisteren
jij die open vragen stelt
jij die mij mijzelf laat vinden
jij maakt ’t verschil
jij die sporen van rust trekt
waar haast de baas is
jij die stilte aanbrengt
waar herrie het oor verdooft
het hart verkrampt en verkilt
jij die luistert waar anderen roepen:
‘blijf niet stilstaan’
jij die geen haast hebt
waar anderen al verder zijn
jij die omziet naar
wie achterblijven
jij die de genezende kracht
van het langzame vermoedt
jij maakt ’t verschil
jij verbindt
werelden van verschil
Marinus van den Berg |
